برای آینده 2

در شماره‏ی 2 مجله مقاله‏ای با عنوان برای آینده به چاپ رسید که در آن به مساله‏ی جهانی شدن و پی‏آمدهای آن پرداخته بودیم. این مقاله دنباله‏ی همان بحث است که بیش‏تر به مساله‏ی ایران و جهانی‏سازی می‏پردازد.

سرآغاز

هر که نآموخت از گذشت روزگار      هیچ نآموزد ز هیچ آموزگار

مختصری درباره‏ی شناخت

سقراط میگفت: وظیفهی فیلسوف چیز آموختن به دیگران نیست. بلکه فیلسوف، دانشِ خود افراد را به آنان مینمایاند، یعنی افراد از دانش خود شناخت پیدا می‏کنند..

خصوصیسازی چگونه به شرکت واحد راه یافت

بهمن هژیر

سوتیترها:

1 - واگذاریها اغلب به مدیران و دستاندرکاران همان موسسه بوده است، به‏همین جهت مدیران را تشویق کرده است تا هر چه در توان دارند در اثبات سودمند بودن واگذاری بهکار برند.

2 - بین سالهای هفتاد تا هشتاد و دو آنقدر ماشین تلنبار شد ه بود که اتوبوسها را با جرثقیل به خارج از تعمیرگاهها حمل و در جاهای مختلف انبار می‏کردند. تعمیرکاران را اخراج میکردند، به اندک بهانهای اتوبوسها را از خط خارج کرده راهی تعمیرگاه میکردند

3 - مساله برای بالا رفتن سود این شرکتها تدابیر دیگری اندیشیده شده است. مجوز واردات و واگذاری مینیبوس و 8000 دستگاه ون از طریق این شرکتها به شرکت خودروسازی اسنا  داده شده است. این واردات که از کشور چین انجام شده است با موتور میتسوبیشی این ونها هیچگونه خدمات پس از فروش ندارند، هیچ تعمیرگاهی ندارند و تنها بنزینسوز هستند ( با مصرف بیش از 12 لیتر در صد کیلومتر).

4- مدیر عامل یکی از این شرکت‏ها جوانی 23 ساله است که حتی سربازی هم نرفته است. در حالی که در آیین‏نامه‏ی این شرکت ها ومصوبه‏ی شورای شهر داشتن حداقل 30 سال سن و سابقه‏ی کار در صنعت حمل‏ونقل به مدت حداقل 9 سال ذکر شده است.